De Hoge Raad bevestigt dat de bewijslast voor betwiste restwaarden in een WOZ-taxatie in beginsel bij de heffingsambtenaar blijft, ook wanneer de gemeente gebruikmaakt van de kengetallen uit een taxatiewijzer. Het enkele feit dat een belanghebbende lagere restwaarden verdedigt, rechtvaardigt geen omkering van de bewijslast.
Geschil over technische afschrijving
De zaak betrof een zelfstandig gedeelte van een onroerende zaak, bestaande uit de begane grond en een deel van de eerste verdieping.
Voor het belastingjaar 2019 was de WOZ-waarde vastgesteld op € 357.000.
De heffingsambtenaar onderbouwde deze waarde met een berekening van de gecorrigeerde vervangingswaarde. Daarbij werd aangesloten bij archetype O115PA12 uit de Taxatiewijzer Onderwijs.
Voor de ruwbouw, afbouw en installaties gebruikte de gemeente de gemiddelde restwaardepercentages uit deze taxatiewijzer.
De belanghebbende bestreed de gehanteerde restwaarden en stelde dat lagere percentages moesten worden toegepast.
Gerechtshof Den Haag oordeelde dat de belanghebbende, omdat zij van de kengetallen uit de taxatiewijzer wilde afwijken, de juistheid van haar afwijkende uitgangspunten moest aantonen.
Oordeel van de Hoge Raad
De Hoge Raad verwerpt deze bewijslastverdeling.
Onder verwijzing naar zijn arrest van 13 februari 2026 (ECLI:NL:HR:2026:234) bevestigt de Hoge Raad dat de normale regels van stelplicht en bewijslast ook gelden bij toepassing van de gecorrigeerde vervangingswaarde.
De heffingsambtenaar moet daarom in beginsel aannemelijk maken dat de vastgestelde WOZ-waarde niet te hoog is.
Er bestaat een uitzondering wanneer een belanghebbende de uitgangspunten van een taxatiewijzer voor een bepaald waarderingsaspect heeft aanvaard, maar vervolgens op grond van bijzondere omstandigheden daarvan wil afwijken.
In deze zaak had de belanghebbende de juistheid van de restwaardepercentages echter al tijdens de procedure bestreden.
Het hof mocht daarom niet uitsluitend vanwege de afwijking van de taxatiewijzer de bewijslast bij de belanghebbende leggen.
De Hoge Raad verklaart het cassatieberoep gegrond en verwijst de zaak naar Gerechtshof Amsterdam voor een nieuwe beoordeling.
Praktische betekenis voor de WOZ-praktijk
De uitspraak bevestigt dat gemeenten bij de toepassing van de gecorrigeerde vervangingswaarde niet zonder meer kunnen volstaan met standaardpercentages uit landelijke taxatiewijzers.
Bij een gemotiveerde betwisting moeten de gehanteerde restwaarden en de daaruit voortvloeiende technische afschrijving voldoende worden onderbouwd.
Voor onderwijsgebouwen, zorgvastgoed en andere incourante niet-woningen is dit relevant, omdat de technische afschrijving een groot deel van de uiteindelijke WOZ-waarde kan bepalen.
Eigenaren en gemachtigden moeten daarom controleren of de restwaarden voor ruwbouw, afbouw en installaties voldoende zijn onderbouwd en daadwerkelijk passen bij het object.
Een afwijking van de taxatiewijzer betekent niet automatisch dat de eigenaar de volledige bewijslast draagt.
WOZ-waarde: gemeente moet betwiste restwaarden onderbouwen