De Hoge Raad oordeelt dat een sportcomplex voor de WOZ zijn restwaarde al kan hebben bereikt terwijl het nog voor dezelfde functie wordt gebruikt. Voortgezet gebruik sluit waardering op restwaarde dus niet uit. De Hoge Raad verklaarde het cassatieberoep van de eigenaar gegrond en verwees de zaak voor een nieuwe beoordeling van de waarde.
Geschil over de restwaarde van een voetbalcomplex
De zaak ging over de WOZ-beschikking voor 2017 van een sportcomplex in de gemeente Druten, met waardepeildatum 1 januari 2016. Het complex had onder meer een kantine, kleedruimten, een tribune en voetbalvelden van gras en kunstgras. De oudste delen dateerden uit 1968.
De eigenaar en de heffingsambtenaar verschilden van mening over de correctie voor technische veroudering. De vraag was of bij de gecorrigeerde vervangingswaarde van het complex van de restwaarde kon worden uitgegaan.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden aanvaardde een kleinere correctie voor technische veroudering dan uit de Taxatiewijzer voortvloeide. Het hof betrok daarbij de opname door de taxateur en de foto’s van de kantine. Aan zijn oordeel lag het uitgangspunt ten grondslag dat de restwaarde nog niet was bereikt zolang het complex als voetbalcomplex in gebruik was.
Oordeel van de Hoge Raad
Voor de technische afschrijving zijn de levensduur en de restwaarde aan het einde van die levensduur bepalend. De gecorrigeerde vervangingswaarde sluit aan bij de economische waarde die de zaak heeft voor de eigenaar of gebruiker, uitgaande van handhaving van aard en bestemming.
Volgens de Hoge Raad sloot het hof ten onrechte uit dat de restwaarde was bereikt terwijl het voetbalcomplex zijn oorspronkelijke functie nog vervulde. Een opstal kan aan het einde van de technische afschrijving nog steeds nut hebben voor de eigenaar of gebruiker.
De technische afschrijving of restwaarde kan wel worden aangepast als daar aanleiding voor is. De Hoge Raad noemt als voorbeeld dat eerder gehanteerde uitgangspunten achteraf onjuist blijken te zijn. Hij vernietigde de hofuitspraak
(ECLI:NL:GHSHE:2020:4097) en verwees de zaak naar Gerechtshof ’s-Hertogenbosch.
Het verwijzingshof vond de door de heffingsambtenaar toegepaste correctie onvoldoende onderbouwd. Ook de stichting maakte haar waarde onvoldoende aannemelijk. Het hof stelde de WOZ-waarde daarom in goede justitie vast. De Hoge Raad verklaarde het daaropvolgende cassatieberoep (ECLI:NL:HR:2022:25) van het college ongegrond met toepassing van artikel 81 Wet RO.
Praktische betekenis voor de WOZ-praktijk
Bij een ouder complex kan de resterende levensduur uiteenlopen per onderdeel. Zo kunnen de ruwbouw, afbouw en installaties op verschillende momenten zijn vernieuwd of technisch zijn afgeschreven. De Waarderingskamer adviseert daarom in paragraaf 8.2.2 van de Vraagbaak om de levensduur per onderdeel te beoordelen en de kengetallen uit de Taxatiewijzer te toetsen aan de technische kwaliteit van het concrete object.
Wanneer de gemeente uitgaat van een langere levensduur, is voor de controle van de WOZ-taxatie van belang welk onderdeel het betreft, wat bij een inspectie is vastgesteld en hoe onderhoud en renovaties zijn meegewogen. Een vernieuwing van de installaties zegt bijvoorbeeld op zichzelf niets over de resterende levensduur van de ruwbouw.
Dat er nog gebruik wordt gemaakt van het object is op zichzelf onvoldoende om te concluderen dat de gewaardeerde onderdelen boven hun restwaarde liggen.
WOZ-restwaarde kan al zijn bereikt terwijl een objet nog in gebruik is