De Hoge Raad bevestigt dat een belanghebbende niet automatisch de bewijslast krijgt wanneer zij afwijkt van de restwaardepercentages uit een WOZ-taxatiewijzer. Toch kan de bewijslast in hoger beroep bij de belanghebbende liggen. Dat is het geval wanneer de rechtbank de oorspronkelijke waarde al heeft verlaagd en uitsluitend de belanghebbende een verdere verlaging verlangt.
Geschil over restwaarden onderwijsgebouwen
De zaak betrof een onroerende zaak die werd gebruikt voor beroepsonderwijs in de landbouw.
De gemeente Rijswijk had de WOZ-waarde voor het belastingjaar 2021 vastgesteld op € 2.920.000.
De rechtbank verlaagde deze waarde naar € 2.616.000, overeenkomstig het aanvankelijke standpunt van de belanghebbende.
In hoger beroep verdedigde de belanghebbende uiteindelijk een verdere verlaging naar € 2.433.000.
Bij de waardering was gebruikgemaakt van de gecorrigeerde vervangingswaarde overeenkomstig artikel 17, derde lid, Wet WOZ.
De belanghebbende bestreed de in de Taxatiewijzer Onderwijs opgenomen restwaardepercentages en ging bij haar berekening uit van negatieve restwaarden.
Gerechtshof Den Haag oordeelde dat de belanghebbende de afwijking van de taxatiewijzer aannemelijk moest maken.
Oordeel van de Hoge Raad
De Hoge Raad stelt vast dat de belanghebbende de restwaardepercentages uit de taxatiewijzer uitdrukkelijk had bestreden.
Daarom kon de bewijslast niet uitsluitend wegens het afwijken van de taxatiewijzer bij haar worden gelegd.
Toch leidt deze onjuiste redenering van het hof niet tot vernietiging van de uitspraak.
De rechtbank had namelijk al geoordeeld dat de heffingsambtenaar de oorspronkelijke WOZ-waarde onvoldoende had onderbouwd. De gemeente had tegen dat oordeel geen hoger beroep ingesteld.
Daarmee stond in hoger beroep vast dat de gemeente niet in haar oorspronkelijke bewijslast was geslaagd.
De belanghebbende verlangde vervolgens een verdere verlaging van de reeds door de rechtbank vastgestelde waarde.
Onder verwijzing naar ECLI:NL:HR:2025:619 en het arrest Oostflakkee (ECLI:NL:HR:2005) oordeelt de Hoge Raad dat in die situatie de belanghebbende moet aantonen dat een nog lagere waarde gerechtvaardigd is.
Het cassatieberoep wordt daarom ongegrond verklaard. De door de rechtbank vastgestelde waarde van € 2.616.000 blijft in stand.
Praktische betekenis voor de WOZ-praktijk
Deze uitspraak maakt duidelijk dat onderscheid moet worden gemaakt tussen de bewijslast voor de oorspronkelijke WOZ-waarde en de bewijslast bij het verlangen van een verdere waardeverlaging in hoger beroep.
De gemeente draagt in beginsel de bewijslast voor de juistheid van de vastgestelde WOZ-waarde, ook wanneer gebruik wordt gemaakt van taxatiewijzers.
Wanneer de rechtbank de waarde echter al heeft verlaagd en uitsluitend de belanghebbende hoger beroep instelt, kan de belanghebbende moeten aantonen dat de waarde nog verder moet worden verminderd.
Voor gemachtigden is het daarom belangrijk bij hoger beroep niet alleen de taxatiewijzer te bestrijden, maar ook de gewenste lagere waarde zelfstandig te onderbouwen.
De procespositie van beide partijen kan bepalend zijn voor de verdeling van de bewijslast.
WOZ-restwaarde en hoger beroep: belanghebbende moet verdere waardeverlaging bewijzen